دیروز مهمان ها برگشتن تهران. هفته ی سختی رو گذروندیم و به نظر من قطعا میتونست خیلی بیشتر بهمون خوش بگذره. دیروز پرسپولیس با هوادار بازی داشت که ۵ تا بهش زد، یه جاهایی به دروازه بان هوادار نگاه می کردم و دلم براش می‌سوخت. فعلا کریم باقری موقتا مربی پرسپولیسه، من دوست دارم بمونه. توی این فصل فهمیدم پرسپولیس حتی اگه قهرمان هم نشه و حتی اگه بره دسته دو هم، تیممه و بازی هاشو نگاه می کنم، تازه میفهمم طرف یه عمر آرسنالیه، حسش چجوریه. توی تندرو، تلوزیون داشت خلاصه فوتبال های هفته پیش کشورهای مختلف رو نشون می‌داد، اصلا سطح فوتبال اروپا خدایی یه جوریه که همش میگم تا زنده م باید برم ورزشگاه، بعضی بازیها رو ببینم. بازی های رئال مادرید، بارسا با اینکه دوستش ندارم، بایرن، یووه، من سیتی و آرسنال و حتما پاریسن ژرمن ارزش دیدن داره. آرزومه چند ماه توی این شهرها زندگی کنم، قهوه بخورم، برم ورزشگاه فوتبال ببینم، توی خیابون راه برم، استریت فود بخورم، با مردم حرف بزنم، کتاب بخونم و زبان هاشونو یاد بگیرم. حتی رویاشم منو سرشار از زندگی می کنه.

پی نوشت: لینک وبلاگ دوستانی که کامنت میذارن، تازگیا برای من باز نمیشه. متاسفانه نمیتونم وبلاگ تون رو باز کنم و بیام وبلاگتون.