برای مدرسه ی بچه ها، باید چکاپ انجام می دادیم و از اونجایی که نمیدونم چرا؛ پزشک های خصوصی توی مطب شون، این چکاپ ساده رو انجام نمیدن، دیروز مجبور شدیم کله ی صبح بریم شبکه بهداشت. پزشک مسئول، عبوس و کم حرف، بالاخره بچه ها رو ویزیت کرد و برگشتیم. انگار اگر لبخند میزد، اسمشو توی بدها می نوشتن! برای برگشت به خانه، اسنپ گرفتیم و راننده عرض کرد توی سایت های خبری گفتن که مدارس، امسال هم مجازیه. من خوشحال شدم که تلاش خواهرم، برای ثبت نام بچه ها در مدرسه دولتی جواب داده اما فکر کردم چقدر بد می شه اگر بشه. علت رو پرسیدم: گفت خانواده ها می ترسن. دیروز پرونده ی پسر خواهرم رو بردم مدرسه ی جدید و ثبت نامش رو کامل کردم. مدرسه ی قبلی، این همه پول گرفته بود اما کارنامه ها رو مهر و امضا نکرده بود، مجبور شدم توی گرما برگردم مدرسه ی قبلی که خیلی ازش بدم میاد. مدیر خیلی زورش گرفت که باید زحمت بکشه، مهر و امضا کنه، میدونم امسال، مدارس غیر انتفاعی کم فروغ شدن و آمارشون ریزش داشته، چون تجربه ی خوبی نداشتیم پارسال. پارسال 35 میلیون تومان شهریه کلاس سوم دادیم، آذرماه بخاطر آنفلوآنزا، حدود 20 روز مدارس تعطیل بود، دی ماه بخاطر شلوغی، کل بهمن پای پسرمون در مدرسه شکست چون یکی هولش داد و گردن نگرفت و از اسفند هم، مدارس کلا مجازی شد. امسال اما؛ شهریه کلاس چهارم از 45 میلیون شروع میشد تا 80 میلیون تومان! روا بود واقعا؟ پول چی میگیرن این مدارس؟ یک حیاط فسقلی و معلمی که از کلاس اول تا الان عوض نشد (متاسفانه امسال هم خانم ثابت بودن، من همیشه میگفتم تا دیپلم با پسرمون میاد بالا). توی مدرسه ی جدید، مادر یک دانش آموز کلاس پنجمی، با خانم ناظم حرف می زد. گفت همسرش در اسکله کار میکرده که پارسال بخاطر جنگ تعطیل شده، 5 ماه بیکار بوده، تازه 20 روزه کار پیدا کرده، اونم کارگری، با حقوق ماهی 16 میلیون تومان!